19 juli 2017 – Thuis zijn

Geschreven door J de Korte op . Geplaatst in Webdagboek Jan de Korte

‘Wonen’ is het thema van vier diensten deze zomer. Dan gaat het ook over thuis zijn en zo kwam ik bij de tekst van Willem Wilmink die hij ooit schreef geïnspireerd door een Jiddisch liedje. In de bijbelse verhalen is wonen een groot thema.

In de schepping gaat het om een bewoonbare aarde, in de belofte van het land om het wonen in een land van overvloed en vrede. Tegelijk is er altijd het kritische geluid tegen het vastleggen van jezelf en je leven, waarvan je settelen een symptoom kan zijn. Ook is er altijd het besef dat wonen niet het laatste woord heeft. Ook als er geen woonplaats is waar je veilig en geborgen bent kan er sprake zijn van een thuis. Thuis zijn ondanks de diepe duisternis die voor velen op deze aarde de dagelijkse omgeving is. Mooi hoe eenvoudig Wilmink dit grote thema weet te verwoorden. Frank Groothof zong het, weer al jaren geleden, in ‘Het Klokhuis’. Hij zingt een gewijzigde versie, blijkbaar was ‘dit boek’ wat te specifiek voor de klokhuiskinderen, maar heel mooi gedaan.

De Rebbe leert kinderen schrijven
Mijn herinnering aan een Jiddisch liedje

In de kleine sjoel
staat een kacheltje
en het brandt heel goed.
En de rebbe leert
lieve kinderen
hoe je schrijven moet.

’t Is Hebreeuws nog wel,
dus heel moeilijk, hoor,
het moet keurig net.
Heb je het mooi gedaan,
dan wordt een vlaggetje
in je schrift gezet.

En de rebbe zegt:
‘Wie bevatten kan
wat dit boek beschrijft,
die vindt ver van huis
iets van huis terug,
waar hij ook verblijft.

Lieve kinderen,
diepe duisternis
krijg je te doorstaan.
Daarom geef ik jullie
een klein lichtje mee,
dat nooit uit zal gaan.’