Maandag 24 februari – Leo Vroman

Geschreven door J de Korte op . Geplaatst in Webdagboek Jan de Korte

Zoekend naar een bedding voor mijn vele gedachten bij de woorden van Jezus die afgelopen zondag aan de orde waren, hoorde ik van het overlijden van Leo Vroman. Ik las zijn gedicht ‘Voor wie dit leest’ en ik was klaar. Het gedicht geeft dè manier om de woorden van Jezus te horen. De dichter zou het liefst aan onze kant van het papier willen komen, om ons te laten ervaren wat hij wil zeggen. Dat kan uiteraard niet, maar hij komt een heel eind, inclusief de verwoording van de redenen dat het vaak misgaat. Wie wil horen (en zien) wat ik er in de dienst mee gedaan heb kan terecht bij kerkomroep.nl. Hier laat ik Leo Vroman aan het woord, veel nabijer kan een dichter niet komen, dat hij harten opent merk ik aan mijn eigen reactie en aan de reacties op de dienst van gisteren.

VOOR WIE DIT LEEST

Gedrukte letters laat ik u hier kijken,
maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
mijn hete hand uit dit papier niet steken;
wat kan ik doen? Ik kan u niet bereiken.

O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;
verzacht het vreemde door de druk verstenen
van het geschreven woord, of spreek het uit.

Menige verzen heb ik al geschreven,
ben menigen een vreemdeling gebleven
en wie ik griefde weet ik niets te geven:
liefde is het enige.

Liefde is het meestal ook geweest
die mij het potlood in de hand bewoog
tot ik mij slapende vooroverboog
over de woorden die gij wakkerleest.

Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn
en door de letters heen van dit gedicht
kijken in uw lezende gezicht
en hunkeren naar het smelten van uw pijn.

Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,
zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;
en laat uw blik hun innigste niet raken
tenzij gij door de liefde zijt gedreven.

Lees dit dan als een lang verwachte brief,
en wees gerust, en vrees niet de gedachte
dat u door deze woorden werd gekust:
ik heb je zo lief.