Webdagboek Jan de Korte

JanAls één van de predikanten van de Protestantse Wijkgemeente Emmen-Oost noteer ik hier gedachten opgedaan bij mijn werk als gemeentepredikant. Deze pagina is te lezen op deze website en op mijn eigen website, www.jandekorte.nl, waarop ook veel van mijn schilderijen te zien zijn. Reacties zijn altijd welkom.

5 september 2019 - Hof van het vieren

De reeks zomerdiensten gekoppeld aan ons kerkgebouw sloot ik af op 18 augustus. Het was een dienst waarin we het avondmaal vierden en het thema was ‘Hof van het vieren’. We lazen een deel van het verhaal van de verloren zoon die terugkomt bij zijn vader. In dat verhaal wordt groots feest gevierd. ‘Mijn zoon was dood en is weer tot leven gekomen.’ Een kerkdienst is een viering, omdat dit altijd de kern is waar het om draait. We voelen ons verlaten en alleen, en er blijken anderen te zijn, liefde die op ons toe komt. We leven met vragen en geheimen, en het geheim

blijkt hier een verhaal te zijn, dat ons bekend gemaakt wordt. We dwalen rond in de wereld en het leven, ongezien en ongekend, en we horen van een herder die ons omarmt en telt. Wat in de eerdere drie diensten als thema aan de orde kwam blijkt rond de tafel met brood en wijn werkelijkheid te zijn, onze werkelijkheid, ‘dood en weer tot leven gekomen’. In de kring rond brood en wijn zijn we in de hof van het vieren. Ons tafelgebed was deze keer ‘Gij die weet’ van Huub Oosterhuis, op muziek gezet door Bernard Huijbers. Juist dit gebed, omdat het zo vreugdevol klinkt, het is een feestelijke viering. Hier is het nog eens te beluisteren.


3 september 2019 - Hof van de herder

In de derde zomerdienst, op 11 augustus, stond ik stil bij de naam van ons kerkgebouw, de Schepershof, de hof van de herder. We lazen twee gedeelten uit de profeten. Over omarming door de herder en over geteld worden door de herder. Zo klonk het symbool van de herder deze dag als een verwijzing naar de twee kanten in het geven en ontvangen van liefde: gedragen, gekoesterd, aangeraakt worden en gezien worden in je eigenheid, dus ook vrij- en losgelaten worden. In ons gebouw

zag ik de verwijzing daarnaar in het kruis -oorspronkelijk in de Angeluskerk, via de Voorhof in de Schepershof gekomen- dat aan de muur hangt, afwijkend in zijn breedte. Een korte verticale balk, een lange horizontale balk. Als armen die dragen en omvatten, maar tegelijk ruimte bieden aan de hele wereld, iedereen telt mee, hoe hij of zij ook is. Zo verscheen de hof van de herder als de plaats waar je veiligheid en geborgenheid kunt ervaren en als de plaats waar iedereen welkom is. Hier de muziek die ik voor deze dienst uitzocht.


20 augustus 2019 - Hof van het geheim

In de tweede van de vier zomerdiensten rond de Schepershof was het thema 'Hof van het geheim'. In de Bijbel wordt het evangelie wel een geheim of mysterie genoemd. Dat is altijd een verwijzing naar het bekend maken daarvan. We krijgen iets te horen dat we vanuit onszelf niet weten of bedenken, dat voor ons in het dagelijks leven zover weg is dat het voelt alsof het verborgen is, een geheim is. De kerk is gebouwd rond dat geheim, we komen daar voor iets dat we nog niet weten,

voor het licht dat we nog niet zien. Dat is in onze kerk indrukwekkend verbeeld in het wandkleed naar het raam dat Dora Tuynman ooit maakte voor de Voorhof. We mochten dat niet meenemen na de verkoop van de Voorhof, maar dankzij het prachtige wandkleed is het toch in ons midden. Hier gaat het over het licht dat we op het eerste gezicht niet herkennen, maar volop binnenkomt, in alle veelkleurigheid. Ik herinner me daarbij een zin uit een college van professor Hasselaar, voor mij de samenvatting van wat op deze zondag aan de orde was: 'De verborgenheid van de openbaring is de keerzijde van de openbaring van de verborgenheid'. Wie meer van Dora Tuynman wil zien kan momenteel terecht in het Cobra Museum in Amstelveen. Klik hier voor de muziek waarbij we stil waren na de overdenking.


6 augustus 2019 - Hof van ontmoeting

In 2001 ben ik er mee begonnen, in de zomer een aantal diensten rond een thema. Soms gecombineerd met een andere activiteit in de week, andere zomers alleen gericht op de zondagse diensten. In de afsluitende reeks van deze zomer kijk ik rond in ons kerkgebouw, de Schepershof, en ontleen daar de thema’s aan. In de eerste dienst van de reeks ging het over ontmoeting. Ik las daarin de tekst waarmee we vroeger wel eens om de oren geslagen werden,

over het niet verzuimen van de onderlinge samenkomsten. Via de woorden van deze tekst kwam ik bij de gedachte dat onze ontmoeting begint bij de Ene die ons tegemoetkomt en ons bijeenbrengt. We zongen het lied 'Je hebt je vrienden toen bijeengeroepen'. De ontmoeting in de kerk is een ontmoeting rond een centrum en dat centrum konden we in verschillende attributen in de kerkzaal aanwijzen. De dienst, 14 juli 2019, is terug te horen en te zien via kerkomroep.nl. Hieronder een link naar de muziek die ik had willen laten horen na de overdenking.


4 april 2018 - Buitenwereld

Heel wat mokken en tegeltjes gingen ermee over de toonbank: ‘Liefde is ...’ Toen we in februari samen gedichten lazen van Leo Vroman, kwamen we ook een mooie omschrijving tegen. Hij beschrijft hoe de wereld kleiner wordt bij het ouder worden.

(…)
en hoe kleiner hoe warmer wordt
wat en waarmee ik bemin.
En zo wordt het begin
van de dood nog wat opgeschort.

En ik merk dat ik nu van
de buitenwereld niets meer mis.

Als dat geen liefde is
wat is het dan

Niets meer missen van de buitenwereld, genoeg hebben aan elkaar. Een mooie herinnering aan de liefde, ook in de hectiek van het leven, jong of oud. Zoveel aandacht voor de mens naast je, dat je van de buitenwereld niets meer mist.


19 juli 2017 - Thuis zijn

'Wonen' is het thema van vier diensten deze zomer. Dan gaat het ook over thuis zijn en zo kwam ik bij de tekst van Willem Wilmink die hij ooit schreef geïnspireerd door een Jiddisch liedje. In de bijbelse verhalen is wonen een groot thema.

In de schepping gaat het om een bewoonbare aarde, in de belofte van het land om het wonen in een land van overvloed en vrede. Tegelijk is er altijd het kritische geluid tegen het vastleggen van jezelf en je leven, waarvan je settelen een symptoom kan zijn. Ook is er altijd het besef dat wonen niet het laatste woord heeft. Ook als er geen woonplaats is waar je veilig en geborgen bent kan er sprake zijn van een thuis. Thuis zijn ondanks de diepe duisternis die voor velen op deze aarde de dagelijkse omgeving is. Mooi hoe eenvoudig Wilmink dit grote thema weet te verwoorden. Frank Groothof zong het, weer al jaren geleden, in 'Het Klokhuis'. Hij zingt een gewijzigde versie, blijkbaar was 'dit boek' wat te specifiek voor de klokhuiskinderen, maar heel mooi gedaan.

De Rebbe leert kinderen schrijven
Mijn herinnering aan een Jiddisch liedje

In de kleine sjoel
staat een kacheltje
en het brandt heel goed.
En de rebbe leert
lieve kinderen
hoe je schrijven moet.

’t Is Hebreeuws nog wel,
dus heel moeilijk, hoor,
het moet keurig net.
Heb je het mooi gedaan,
dan wordt een vlaggetje
in je schrift gezet.

En de rebbe zegt:
'Wie bevatten kan
wat dit boek beschrijft,
die vindt ver van huis
iets van huis terug,
waar hij ook verblijft.

Lieve kinderen,
diepe duisternis
krijg je te doorstaan.
Daarom geef ik jullie
een klein lichtje mee,
dat nooit uit zal gaan.'


3 januari 2017 - Wees een engel

'… kreeg hij de naam Jezus, die de engel had genoemd …'

Mijn eerste inval was iets te doen met het noemen van de naam Jezus door de engel. Of dat gelukt is kun je hier terug zien en horen, de dienst van afgelopen zondag. Zoals zo vaak is mijn eerste inval wat ondergesneeuwd door allerlei andere associaties en gedachten. Het gedicht over het horen van je naam van Neeltje Maria Min ging zondag een grote rol spelen, vooral ook door de plaats waar ik het laatst vond, het toilet van een verpleeghuis.
Mijn eerste gedachte bij het verhaalfragment was: als Jezus niet genoemd wordt is er ook geen Jezus. En als er geen engel is die Jezus noemt, wordt hij ook niet genoemd. Jezus is daar waar hij genoemd en benoemd wordt. Het licht, het leven, de zegen, is daar waar het genoemd en benoemd wordt. Waar we het willen, durven en kunnen benoemen. Via een omweg kwam ik daar zondag ook weer bij terecht. Ik hoorde de uitnodiging en gaf die door om het niet aan de engelen uit te besteden, maar om zelf de engel te willen en durven zijn. Niet om hoogdravende woorden of tegeltjeswijsheden te gaan roepen, maar om de hoge en lichte waarheid te vertellen en te zijn, in mensentaal.

Ik ben een engel van de Heer
daal uit de hemel tot je neer
en breng een nieuw en mooi verhaal
dat ik vertel in mensentaal.